Што бара Заев во Цариград?!

Што бара Заев во Цариград?!

Ви пренесуваме дел од колумната на Сашо Орданоски за Цивил Медиа:

На вчерашното прашање на ВМРО-ДПМНЕ „во кое својство бил Заев на средбата со Вселенскиот Патријарх г. г. Вартоломеј во седиштето на Цариградската Патријаршија во Истанбул?“, одговорот би можел да е релативно едноставен: бил во својство на политичар кој решава проблеми.

Концептот на политичари кои решаваат, наместо само да создаваат проблеми, не е многу популарен во балканската, а и македонската политика. Напротив, овдека тој фрустрирачки модел на нерешавање проблеми дури оригинално и се унапреди: прво се создаваат проблеми, кои потоа, оние кои ги создале, од процесот на нивното неуспешно решавање градат сопствени кариери, и тоа го прогласуваат како голем политички успех! На пример, во меѓуетничките односи, такви политичари кои постојано измислуваат, за потоа „херојски“ половично да ги решаваат проблемите, има со лопати да ги ринете.

Со „појавата“ на Заев, политичкиот естаблишмент во државата, особено оние од некогашната власт, а денешната опозиција – но, и не само тие – прво, во неверување, се вчудовидуваа, а потоа останаа комплетно одземени, шокирани! Како некаква струмичка мамба да ги апнала! Како е можно толку проблеми да се решат, за така релативно кратко време – се прашуваа унезверени улежаните политички елити, очајни во сопствената заглавена историска перспектива?!

Дури, не е претерано да се каже дека заради персоналниот, негативен однос кон него, неговите опоненти, како хипнотизирани, направија низа погрешни политички проценки од чии последици сè уште не можат да се еманципираат. Слично како што, на времето, од многумина беше потценет Груевски, додека не стана предоцна.

Но, речиси уште поголемо беше изненадувањето од Заев, тоа можам и нешто лично да посведочам, кај разни меѓународни инстанци кои се занимаваат со Македонија. Западните политичари и дипломати имаат необична слабост, па дури и еден вид на своевиден респект – зборот „своевиден“, инаку, не значи ништо, ама добро звучи – кон автократи. Бидејќи доаѓаат од земји каде „цврстата рака“ и „тоталната контрола“ е одамна заборавен метод на владеење, западњациве, со слична возбуда како кога одите во зоолошка да го видите кафезот со бели тигри, ем му се плашат, ем му ја респектираат моќта на оној кој на Балканот знае да испорача стабилност и ред, без да реши ниту еден суштински проблем. Тоа е долга традиција, султанска; но, во поново време, од Милошевиќ, до Груевски и Вучиќ, на пример.

Целата колумна на Цивил Медиа на следниот линк.