Проѕирни боички

Проѕирни боички
11.06.19   19:35

Прочитано : 188

Print This Article

И бидејќи веќе ги спомнав постоечките два и половина македонски „културни“ центри во странство во контекстот на нашата неопходност да ги именуваме нештата со вистинското име, интересно е зошто никој во јавноста не спомнува како дојде до отворањето на центарот во Истанбул, на пример. „Идејата“ (но и договорите) датираат уште од времето на криминалецон од Будимпешта, оваа власт ги наследи ама малку направи да ги корегира не во наша полза туку да не бидат на наша штета. А беа. Но, да речеме дека не е мое јавно да ги коментирам нештава, но некој би морал Би морал да каже што ние како држава дадовме за да го добиеме тој стан (sic!) во Истанбул кој што ќе треба да глуми културен центар. И тие нешта (ќе) треба да се наречат со вистинското име, а тоа име не е многу за фалење. Во таа насока некој – кога тоа веќе не го прави надлежото Министерство за култура – ќе мора конечно да ја информира јавноста и за „центарот“ во Њујорк: чиј е, како „функционира“, кои се ефектите, колку пари ја чини државата итн. А да не се спрема некоја таква скаламерија и за Белград? Не знам, ама имајќи ги предвид „актерите“ …

Како и да е’, ние мораме барем да почнеме да ги нарекуваме нештата со вистинското име за да ја „соблечеме“ формата и да дојдеме до нивната суштина, а со тоа и до нивната (условно) вредност за македонската култура. Па и за државата, се разбира. И таа операција, гарантирано, нема да им се допадне на многумина, особено на оние закачени на буџетот на Министерството за култура. А меѓу сите тие, прво, можеби некој треба да одговори зошто во Македонија постојат стотици издавачи, на пример? Не велам издавачки куќи зашто тоа е сериозен назив, туку токму издавачи, или „издавачи“, што најчесто подразбира човек-фирма, а некогаш ни толку. Плус, зошто некои издавачи имаат по четири-пет други издавачки фирми, со различни имиња, се разбира, и со сите конкурираат за пари на конкурсите на Министерството за култура? И добиваат, нормално, иако целосно незаслужено и незаконски, дури и со знаење на стручните служби но и на функционерите во Министерството. А добиваат не мали пари! Има име за ова нешто? Има, а тоа е истиот оној „фантастичен“ прекар што го носи судијана на нашиот Врховен суд – превара! Кој повторно е помилуван – не знам за друг посоодветен збор – сега од новиот претседател на Судскиот совет. А и ова многу „се римува“ со прекарон, нели? Како што впрочем извонредно се римуваат и уште редица други актуелни „процеси“ и случки кои што секојдневно ни се случуваат пред очи. Ама се правиме дека не ги гледаме.

Или, се’ уште ли има некој во државава кој се сомнева дека дел од правосудниот систем е устроен како организирана банда, па следствено така и треба да се нарекува? Многумина познавачи на приликите истото го тврдат и за (не мал) дел од културата. Дека внатре владеат коруптивни и кримогени дејанија, дека сето тоа минува глатко низ ходниците на надлежното министерство, дека со години, ако не и децении, за овие нешта само се шепоти … итн. Понатаму, во неопходниот процес на преименување на нештата би можеле / морале малку посоодветно да ги именуваме и „културните“ манфестации во државава, речиси сите од ред (исто како и издавачите) закачени на државниот буџет. И нека ги има, и повеќе ако треба зашто тие сепак се соодветна манифестантна форма на културното живеење, ама сите ли се толку значајни за да уживаат во привилегијата да добиваат (не мали) буџетски пари од даночните обврзници? Како што впрочем прилично точно беа именувани и едно чудо „ликовни колонии“ во државава кои што последниве петнаесетина години се множат ко печурки после дожд само заради фактот што лесно можат да дојдат до пари – какви такви – од државниот буџет. Иако во Министерството за култура од минатата година некаде чмае еден Елаборат кој што прецизно ги констатира овие состојби и дава предлози за нивно надминување. Ама – кој да чита!

Или, ако сакате, со кое вистинско име да се наречат акциите на Општина „Центар“ за расчистување на дивите тераси на кафулињата – активност што беше неопходна и поздравена од сите добронамерни граѓани – ако пред нос и понатаму им / ни стои целион (intactus!) список дивоградби од она идиотсконо „Скопје 2014“. И зошто повеќе би пречеле дивите тераси од дивине дивјачки споменици и други градби среде градов? Зарем за нив треба нешто дополнително да се истражува, да се докажува, да се полемизира? Ако веќе и малите деца научија дека се тоа дивоградби подигани вон закон односно со октроирани одлуки токму на (бившата) администрација / советници на Општина „Центар“, зошто сега не се смогнат сили тие „одлуки“ да се поништат, оние „програми“ за споменичко одбележување да се дерогираат и нештата полека да се доведуваат во ред? Белки нема се’ уште такви кои мислат дека демонтажата на оној чудовишен кич би предизвикала некава бура во македонската јавност? Напротив, тоа ќе значи такво собирање на политички поени – ако веќе се спомнуваат некакви предвремени избори – какви што поодамна не легнале на контото на оваа власт.

Оттука, иако заколната во транспарентноста и отвореноста, оваа власт мора набргу да ги отвори и сите останати „тајни и тајнички“ се’ уште прикривани од претходната администрација, сега здружена во заеднички дилови со новодојдените. Ќе мора (повторно) да (на)учи да ги нарекува нештата со вистинските имиња, како што впрочем и свикнавме во времето на почетокот на промените, но и да испорачува резултати во тој поглед. Резолутноста во отворениот дијалог со јавноста, во ветувањата за демаскирање на сите мали и големи афери и тајни од претходната (но и сегашната) власт беше еден од адутите на оваа политичка гарнитура (тука мислам пред се’ на оние од СДСМ, се разбира). Големиот број континуирани изневерувања (како најблаг израз што во мигов ми паѓа на ум!) и шминкање на стварноста со (сепак) проѕирни детски боички не е не може да биде замена за сериозна политика.

Златко Теодосиевски

Извор

  Категории:
view more articles

Актуелно

view more articles

Останати вести