Контрадикции 2

Контрадикции 2
9.09.19   17:18

Прочитано : 202

Print This Article

Се’ што стои во програмските приоритети на Владата за „Скопје 2014“ е, главно, јасно, прецизно и соодветно кажано. Се’ освен онаа констатација за „гигантската дивоградба“, зашто како Влада не можете тоа да го кажете без сите оние претходни дејствија што веќе се наведени како потреба, како неопходност, тоест: преиспитување на политичките, уставно-правните, меѓуетничките, културните, архитектонските, урбано-градителските, финансиските и естетските аспекти на самонарачаниоти самонаречениот проект „Скопје 2014“. Зашто, ако сето ова не сте го преиспитале, од каде правото така да го нарекувате налудничавото чедо на врхушката на вемерото? Или, Владата им верувала на оние (сепак малкумина) експерти кои континуирано пишуваа(т) за дел од клучните аспекти поврзани со овој „проект“? Велам дел зашто ги следев, некаде и учествував, во повеќето отворени расправи за и околу ова чудовиште, ама сите главно се вртевме околу културните, архитектонските, урбано-градителските и естетските аспекти, одвреме навреме и правните, се разбира, но најчесто во делот на Законот за меморијални споменици и спомен обележја, а многу поретко, или воопшто не и за меѓуетничките, а особено не околу финансиските аспекти, зашто во тоа време не беа достапни тие податоци. Мислам дека не се дури ни денес, мислам како вкупен корпус на потрошени пари за сите глупости што произлегоа од таа будалаштина.

Оттука, Владата сосема исправно вели дека дури „откако ќе завршат сите уставно-правни, судско-кривични и инспекциски работи со кои ќе се расчистат злоупотребите и криминалот“, е дури тогаш ќе започне распетлувањето на замрсеното злосторство наречено „Скопје 2014“. А за тоа ќе требаат неколку Шерлок Холмсовци и д-р Вотсони. Е сега, која е мојата шпекулација? Поправо, тоа не е шпекулација туку е дилема, или прашање: каде се тие Холмсовци и Вотсони, или некоја нивна македонска варијанта, кои што требаше да копаат длабоко, широко и високо, и за овие двеипол години да ископаат се’ што имаше да се ископа, па сето тоа да го просеат низ ептен ситно сито за да на крајот се дојде до резултатот што би ги задоволил сите аспекти за кои што се фатила Владата? Станува ли овде збор за некакви тајни процеси и процедури за кои што јавноста не треба да знае за да не ги ремети истрагите? Можеби, ние како држава, и како народ, уживаме во такви тајновити, мистериозни приказни. Но, има и едно големо но: не треба да се заборави за каков обем на криминал овде станува збор! Обем од околу 30тина згради, 40тина споменици, 5 плоштади, 4 моста, 40тина скулптури, една порта, две фонтани итн., итн. Што ќе рече еден цел град во град! Тоа не е работа за ден-два, па ни за две години. Но, повторно едно големо но: ако навистина нема тајновити групи и институционални активности кои што темелно го обработуваат ова прашање токму низ посочената призма на Владата, чуму тогаш сите оние прогласи и укажувања? Она што јавноста знае дека е сработено е анализата на една (двочлена) работна група при Општина Центар (надлежна за дел од спомениците на територијата на таа општина и која што ја заврши задачата и испорача соодветен резултат) и Работната група при Министерството за култура, се’ уште активна, но практично без никаква институционална поддршка и средства за работа, која што, исто така, досега сработи петнаесетина елаборати за одделни споменици и објекти, со сите неопходни констатации и предлози до Министерството за култура и Владата. Но, работата на спомнатите групи е само капка во криминалното море на „Скопје 2014“, а колку што знам, а што впрочем е и евидентно, нивните предлози во ниту еден случај не се почитувани. Дури, за одделни објекти, Владата постапува токму спротивно на предлозите (на пример Спомен домот на Мајка Тереза, Портата Македонија, спомениците на Александар Велики и Филип Втори Македонски итн.)! Значи, можната „шпекулација“ е: ако власта се залага за „… уставно-правни, судско-кривични и инспекциски работи со кои ќе се расчистат злоупотребите и криминалот“, како и преиспитување на политичките, уставно-правните, меѓуетничките, културните, архитектонските, урбано-градителските, финансиските и естетските аспекти на овој криминал, ама не превзема ништо во таа насока иако ги има на располагање сите механизми и институции, кој е заклучокот? Поточно, нели е токму тоа изворот на сите шпекулации околу овој „проект“, вклучувајќи ја и онаа за вкусовите односно допаѓањето?

Понатаму, сосема нормална, дури очекувана тоест посакувана е онаа заложба на власта за избегнување / спречување на „избрзани, произволни или популистички мотивирани решенија“. Кои и какви би биле тие? Се разбира, првото и основното е она барање, често истакнувано и на овие страници, за целосно отстранување на сите испрдоци на овој налудничав проект и враќање на ситуацијата во првобитната состојба. И за ова има многу аргументи, или „аргументи“, како сакате, но тоа може да заличи токму на популистички мотивирано решение. Иако не е, барем за мене. Но, прифаќам, без сеопфатна и целосна истрага, особено на финансискиот и секој друг криминал, такви зафати можеби би имале извесен популистички мирис. Но, повторно едно но: ако вака ги поставиме нештата, тогаш каков „мирис“ имаше отстранувањето на споменикот на оној масовен убиец карши „Мавровка“? На чист популистички парфем? Или, можеби грешам, можеби градот експресно ги спровел сите барани од власта постапки и пресудил така како што пресудил? Но, ако е така, а не е, зошто нема казнени консеквенци за оние кои го беа поставиле тоа монструмче со кама и пиштол (и пушка како резерва!) пред судовите? И понатаму, ако таа постапка одела така експресно, зошто работите застанаа само таму а не се продолжи на сите други монструмчиња низ градов? Или тоа претставуваше само демонстрација на решеноста на новата власт да одговори на јасните и гласни барања на граѓаните, но на рамништето на „елегантен“ обид да се замолкнат се’ почестите (јавни) реакции. Демек, ете, ние и тоа го можеме? Ок, одлично, ама зошто не продолжите? Впрочем, некои велат дека кон масовните убијци од форматот на оној отстранетион не треба да се има голема милост, ама сепак не можете да го „елиминирате“ без соодветен процес и правосилна пресуда!

Вакви контрадикции во целава оваа скаламерија околу „Скопје 2014“ има уште многу, дури и премногу за една демократска власт. Молкот, непостапувањето, глумењето „ја нисам одавде“ и слични провинциски фазони сепак беа својствени за оние претходнине. На овој град тоа повеќе не му треба. Впрочем, тоа беше и едно од ветувањата! Но, останува уште еден-два важни аспекти – и тие можеби шпекулации!? – на пример околу високата цена на отстранувањето на сиот тој кич и слично, но за тоа следниот пат.

Златко Теодосиевски

Извор

  Категории:
view more articles

Актуелно

view more articles

Останати вести