Кабинет

Кабинет
11.07.19   19:10

Прочитано : 631

Print This Article

РСМ е кабинетска држава. Нема помала држава со повеќе кабинети. А секој кабинет има шеф и ткн. стаф. И овaа колумна е намената на оние кои во сенка на медитеранските растенија пијат узо, беванда или пак лоза и диванат  прелистувајќи  ги порталите кои известуваат за руските комичари а ла Остап и Бендер. Најновиот скандал е токму во кабинетот на премиер-минитерот, термин кој уште во 1605 во делото Есеи ( “Cabinet council” го промовираше Френсис Бекон. Но, него да го оставам на мир. Да се задржам на нашите кабинетџии.

Кабинетот го бираат највисоко рангираните државни фунционери, па и премиерот кој има уште еден кабинет, врз кој баш нема некое големо влијание, кој во демократскиот свет се нарекува кабинет на премиер-министерот, односно влада. Функционерот има апсолутно  право да си избере свој кабинет и тоа редовно го прави по смената на власта. Има право и да задржи некој од поранешните членови, обично со маргинални функции. Најзначајна е пак функцијата на шефот на Кабинетот, кој кај нас се третира сеуште како шеф на сала. Основен критериум за избор е довербата кон кандидатот од страна на функционерот. Шефот на кабинетот  има улога на кабинетски јатак, чувар на тајни, личност лојална, речиси  до границата на не ретката сервилност. Шеф на кабинетот во принцип има добра перспектива. Од неговата способност за прилагодување кон функционерот зависи и неговата кариера која обично е трасирана. Тој во нашата варијанта не советува директно но, влијае врз изборот на обично сенилните советници. Влијае  и  врз изборот на свои соработници по познатиот докажан принцип “што помалку образована и способна личност  тоа подобро за кабинетот”. Шефот на кабинетот е чувар на интегритетот на функционерот повеќе за приватниот отколку на државничкиот. Неретко шефот на кабинетот  тие две категории не ги разликува, односно ги поистоветува. Тоа му носи и ореол на личност од доверба, доблест  која  се цени и наградува.

 

Но, да ја видиме виртелната улога  на шефовите на кабинетот, односно дејности за кои најчесто забораваат  или просто не ги знаат. Забораваат дека  шефот на кабинетот е првиот филтер на информации кои функционерот ги прима. Тоа пак подразбира мултидисциплинарна образована личност со осет за приоритет. Со својата политичка рафинираност, солидното дипломатско искуство кое шефовите на кабинетите (освен на МНР) го немаат, чувството за  селекција, тој практично ги преполовува обврските на функционерот најмалку за половина. Тој е контролор и за безбедноста на самиот кабинет, посебно  на функционерот, а и на органите кои се надлежни за безбедност. Шефот на кабинетот не е носач на торбите на функционерот туку и кооавтор на актите кои се наоѓаат во торбата. Тој е суфлер кои со избрусани манири, потсетува, додава, вади информации од секогаш полната

 

 

торба и помага на функционерот да изнајде  соодветна формулација. При тоа треба да биде крајно дискретан. Тој не ги пишува белешките (не извештаите) од разговорот на функционерот што кај нас е случај. Неговата ролја е секавична реакција, без пантомими, најчесто со доставување на подготвен текст. Шефот на кабинетот мора одлично да  комуницира со неколку странски јазици. Тоа на функционерот му ја олеснува работата од протоколарен или суштински аспект.

 

Конечно пристигнувам до темата. Руските комичари на кои не може да не им се признае дека до детали ја познаваат нашата надворешно политичка ориентација, нашите приоритети и осетливи теми (НАТО, регион, МПЦ) го познават нашиот византиски менталитет и секогаш подготвеност за предвремено радување. Не се исклучува можност комичарите да биле  брифирани. Од кого, а тоа не е веќе за објавување. Не е проблем да се најдат телефоните па и мобилните, посебно кај нас. Проблем е технологијата на подготвување на телефонски разговори меѓу функционерите и поседување на соодветни телекомуникациски заштитени врски. Разговор меѓу функционерите никогаш не е личен. Тој се договара по дипломатски пат. Се вршат проверки, се договара тема на разговор, време и траење на разговорот. При ваквите операции секогаш е вклучен и шефот на кабинетот. Постојат и непишани правила во тие разговори. Се избегнува давање на коментари за трети држави или личности. Се концентрира единствено на договорената тема на разговор. Телефонските разговори не се користат како доказ на пријателство меѓу функционерите. Ние сме склони после првата средба со некој званичник да го окарактеризираме како наш пријател. Ни недостасува кинеска култура и воздржаност. Треба секогаш да се има на ум дека нешто од тие телефонски разговори може да протече во етарот. Не е пријатно функционерите од третите држави да го  слушнат  коментарот за себе, обично во негативна конотација. Тоа води кон ерозија на постигнатото во односите. Брзоплетото пак извлекување од  последното телефонирање на премиерот, дозволува да се постават неколку прашања со кои веќе досадив на почитуваните читатели. Каде е улогата на нашите ткн. ДКП, кои чекат кадровски да се екипираат, чекајќи ги  ткн. Амбасадори? Каква е улогата на непостоечка безбедносна структура во МНР, соработката со МВР и воените безбедоносни служби. Нашите дипломати се тотално безбедоносно неупатени. Членствоото во НАТО може стимулативно да делува, доколку не направиме некој недозволен екцес до приемот. Колкава е безбедоносна култура на самиот шеф на кабинетот и способност за координирање. Нашиот премиер секако нема да го смени  свој шеф на кабинет. Тој не се огласува небаре е во глушечка дупка. Чека да помине бруката и да продолжи по старо. По вакви скандали обично следи и унапредување. ДКП се речиси без амбасадори. Еве шанса.

И на самиот крај да ве потсетам дека македонската дипломатија во 1992 имаше само еден телефонски број и еден факс, и дека нашите ткн. депеши од првите претставници беа читани како дневни весници. Последиците се видливи.

Ѓорѓи Мисајловски

 

 

 

  Категории:
view more articles

Актуелно

view more articles

Останати вести