И душата во рајот и парите во џебот…

И душата во рајот и парите во џебот…
7.11.18   09:21

Прочитано : 1,137

Print This Article
loading...

Ви пренесуваме дел од колумната на Сашо Орданоски за Цивил Медиа:

Kакво неверојатно, ноемвриско затоплување: нашите политичари почнаа да се расправаат и нашите политички дебати почнаа да се водат за реформата на висината на данокот во државата! Ауууу, да не поверуваш дека во општествово, после којзнае колку години сечење вени на идентитетски и етно-национални судбински тралалајки, всушност останала некаква енергија за кавга, макар и млакичка, за почеток, како оваа, околу тоа кој какви даноци треба да плаќа…

Работите си се поредија и според нормален, идеолошки ред: опозицијата, која се издава за десно-конзервативна политичка сила, си го брани рамниот данок со кој богатите, пропорционално, плаќаат помалку; а социјалдемократите, кои се доживуваат за лево од центарот, предлагаат прогресивен данок, со кој побогатите, фактички, ќе плаќаат многу повеќе од посиромашните. Убавини.

Сите комори на работодавачите веднаш застанаа со поза на загриженост, резерви и контрирање кон левичарската даночна реформа; сите работнички синдикати, пак, останаа без текст, бидејќи во Македонија нема синдикати.

Некои аналитичари тврдат дека Владата ја започна дебатата за даночната реформа токму како пропагандна субверзија, за да ја потисне во јавноста темата на уставните промени. Владата, пак, тврди дека државата нема време за чекање да се исцеди и последната капка крв само околу бесконечните идентитетски теми и дека останатите реформи не можат веќе да бидат жртва на бескрајните расправи за името, името, името… Оти, како што е познато, реформските капацитети на власта се големи и универзални, само се малку моментно фрустрирани што не можат да дојдат до полн израз заради енергетската апсорпција на големите национални теми за помирувања, преименувања и простувања.

Проблемот е што даноците и нивните реформи никогаш не биле тема за освојување значителни политички поени, односно изборни гласови во Македонија. Дури и големиот даночен реформатор Груевски – кој со своите рекламни промоции на „ДДВ пица-буџетот“, тврди другар ми Мирко, за првпат ја вкуси моќта на пропагандата во политиката, што многу подоцна скапо ќе ни се удри колективно од глава – мораше да го извади мечот на Александар за да се размавта со него по идентитетските прашања на, во главата, конфузните Македонци, за да ја распали нивната фантазија за измисленото славно минато. На тој меч Груевски, на крајот, и смртно политички се набоде.

Затоа и не е сосема јасно на што, точно, се надева Заев со оваа даночна реформа?

Целата колумна на Цивил Медиа на следниот линк.

loading...
  Категории:
view more articles

Актуелно

view more articles

Останати вести