Еnfant terrible

Еnfant terrible
8.11.19   15:40

Прочитано : 1,067

Print This Article

Како изгледа кога ќе се јавите во Брисел за да го слушнете ставот на ЕУ? Се вклучува автоматска телефонска секретарка, која прецизно објаснува: „Ако сакате да го слушнете ставот на Берлин, изберете 1. За ставот на Париз изберете 2. За ставот на Лондон изберете 3…“ И така по ред.

На крајот доаѓа главната препорака: „Ако сакате да го слушнете заедничкиот европски став – ве молиме почекајте, ве молиме почекајте…“, повторува папагалски автоматската секретарка, додека во заднина се слушаат звуците на „Одата на радоста“.

Ваков виц кружеше во бриселските политички кулоари пред една деценија. Тоа што на вицов сѐ уште не му е истечен рокот на траење, само покажува дека работите до денес не се смениле драматично. Се уверивме во тоа и на последниот европски самит, кога најдиректно го почувствуваме значењето на поговорката „Се фатил сиромавиот за орото, се скинал тапанот“.

Токму кога требаше да биде донесена одлука нашата земја да почне преговори со ЕУ, линијата број 2 (Париз) за поважна ја истакна потребата од нова методологија за преговори со земјите аспиранти. Залагајќи се за посилна и реформирана Европа, Франција на Европа ѝ го приреди спротивното: шок и разочараност, а во регионов огромно обесхрабрување, тотален сомнеж во намерите на Унијата, закажани избори во Северна Македонија и еуфорија кај противниците на европските вредности и интеграцијата во Унијата.

Во превод – без оглед што дел од аргументите на Макрон се оправдани, начинот на кој тој реши да ги операционализира преку последната блокада, воопшто не водат кон решението за кое се залага. Тој неколку години зборува за таа методологија, но ништо од тоа до денес не беше предложено. Немаше забелешки ни лани, кога ЕУ ја претстави новата стратегија за земјите од Западен Балкан. Целта беше преку охрабрување на можностите за членство да се поттикнат реформите.

Зборуваме за регион, кој благодарение на предолгото седење во чекалната на ЕУ, самиот си произведе виц, кој точно го илустрира овдешното доживување на европската „наклонетост“ кон овој дел од континентот: „Оптимистите веруваат дека Турција ќе ѝ се придружи на Унијата за време на албанското претседателство, а песимистите веруваат дека Албанија би се придружила на ЕУ за време на турското претседавање“.

Во превод – никогаш!

Koумната на Катерина Блажевска во целост прочтајте ја тука

  Категории: