Ако ЕУ не извади адут, Балканот ќе стане Џокер

Ако ЕУ не извади адут, Балканот ќе стане Џокер

Ви пренесуваме дел од колумната на Сашо Кокаланов за Призма:

„Don’t test the monster in me“(Џокер, 1989)

„As you know, madness is like gravity…all it takes is a little push. “  (Џокер, 2008)

„Is it just me, or is it getting crazier out there? “ (Џокер, 2019)

Ако среќата е добро здравје и кратко паметење, тогаш Македонецот има добра причина да развлече долга, цинична, џокерска насмевка. Со особено добро здравје не може да се пофали, но краткото паметење го служи одлично.

Доволно добро да влезе во истото лудило од кое се извлекол со тешка терапија. Доволно добро за да ја изговори репликата што веројатно најточно го отсликува неговото битисување во новиот историски момент: „Мислев дека животот ми е трагедија, но сега сфатив дека ми е комедија“.

Ова стравотно сознание на Хоакин Феникс (веројатно најдобриот Џокер по Џек Николсон, ако се исклучи Никола Груевски), само го верификува фактот дека трансформацијата на жанрот кај Македонецот е речиси завршена работа – веќе не сме трагедија, веќе сме комедија, заебанција, спрдачина, промашена точка на стендап-комичар, накратко – комедија што не е смешна, туку е тажна.

Денес кога надежите ни се како парче француски маргарин на врело македонско сонце, дајте, сепак, да се навратиме назад и да видиме каде тоа ние, всушност, вака добро се заебавме. Ќе дојдеме до трите цитати од погоре, како наслови на три поглавја од нашиот антологиски зајеб.

Не го потценувај монструмот во мене (1989)

Оние со мамутско паметење ќе си спомнат на геополитичките епизоди на овие простори од времето на првите филмски изданија на Џокер, како метафора за злото. Го препозна или не тогаш Европа монструмот во нас?

Се чини, да, препозна дека на Балканскиот Полуостров има потенцијал за благо до умерено застранување, со можност за повремено лудило, но, не, не препозна Џокер што ќе го поулави континентот за да го врзе со синџири за кревет и да му вбризга седативи со инјекции.

На 31 јануари 2007 година, поранешниот претседател на Македонија, Киро Глигоров гостуваше во емисијата „Отворено“ на хрватската национална телевизија. Петнаесет години по распаѓањето на Југославија, поранешниот македонски претседател проговори за големиот предлог на Европската унија со намера да се спречи евентуална војна.

Како член на Претседателството и претставник на Македонија, заедно со претставниците на останатите републики бил повикан на средба со „европската тројка“ – претседателот на Европската комисија Жак Делор, министерот за надворешни работи на Луксембург (земјата претседавач), Жак Сантер и холандскиот комесар (и министер за надворешни работи) Ханс Ван ден Брук. На Југославија ѝ бил претставен планот одобрен од Советот на ЕУ, кој требало да ја спаси тогашната земја, од која бевме дел и ние, од граѓанска војна.

„Жак Делор рече дека прво – со политичка одлука Југославија ќе биде примена во Европската унија, веднаш. Второ, за да успее реформата на Анте Марковиќ, ќе добиете од буџетот на Европската унија 5 и пол милијарди долари. Но, ние можевме никако да се договориме…“, откри Глигоров.

Тогаш пукна првиот чир во стомакот на нашите европски интеграции. Колатерална штета. Резултат на националистички заслепената и визионерската кусогледост од библиски размери на тогашното југословенско водство. Ние не сме ништо виновни, хамартиска жртва сме на шовинизмот на поголемите балкански народи.

Пропуштена е историска шанса, ама јебига, идемо даље. Сами ќе си го рамниме патот кон Брисел, тоа и не би требало да е нешто особено тешко за еден мирољубив и работлив… Добро де, главно мирољубив човек каков што е Македонецот.

Монструмот дивее по Балканиве, ама тој не е во нас. Ние сме Македонија, факинг оаза на мирот! И навистина почнуваме некако, трудно, ама сепак… да се движиме по тој пат, сè до следниот крупен пресврт во заплетот на нашата нација.

Целата колумна на Призма на следниот линк.