Одумирање на државата

Одумирање на државата
18.06.18   23:22

Прочитано : 1,036

Print This Article
loading...

Ви пренесуваме дел од колумната на Ѕвездан Георгиевски за Призма:

Постои таков тип несреќни луѓе кои, од раѓањето па до смртта, живеат во заблуда дека поради нешто се повикани да се занимаваат со јавни работи, да го исправаат она што е криво и да го вадат на чистина она што е замрсено, а во суштина тие се занимаваат со самите себе и со своите матни амбиции и со ништо повеќе и ништо друго. Во кругот на тие нивни работи, тие вовлекуваат сѐ: идеи, движења, установи, јавни луѓе и скромни незнајници. Боледувајќи од фиксната идеја дека тие се во врска со сѐ што постои и дека сѐ на светот се однесува на нив, нижат грешка по грешка и глупост врз глупост. Но, убедени и упорни, тие тоа не го забележуваат. Секој чекор им е погрешен, бидејќи оди во погрешна насока. И е на штета на сѐ и здодевно за сите околу нив.

Вака некако своевремено пишуваше Иво Андриќ во неговите „Знаци покрај патот“, а јас не можев да не се сетам на мудриот Нобеловец, гледајќи ги непосредно протестите против договорот за името на Македонија и во Грција и кај нас. Интересно е како и двете страни проценуваат дека се издадени националните интереси. И грчките и македонските. Белки со договорот се заштитени националните интереси на Брегот на слоновата коска!

Но, да почнеме од почеток. Дали спорот со името е ирационален? Да, е! Дали е реален? Да, е. Дали договорот е историски? Да, е затоа што решава еден речиси вековен проблем. Дали договорот е компромис? Да, е. А што е компромис? Компромис е секое решение со кое му се помага на послабиот да се извлече од ситуацијата. Во таа смисла, дали е договорот историски? Секако дека е затоа што ѝ овозможува на Македонија да се мрдне од мртвата транзициска точка. А ако е веќе историски, тогаш е неминовен, бидејќи општественото движење е детерминирано, контекстуално и – неизбежно. Зошто тогаш протестираат македонските и грчките „патриоти“? Затоа што и во општествените движења владеат физичките закони, односно затоа што секое општествено движење има своја инерција која се труди да го задржи општеството во постојната точка. Задржувањето на статус квото е комотна позиција во која знаеме да се снајдеме, додека она што е пред нас е непознато и можеби ќе донесе ризици за нашата позиција.

Целата колумна на Призма на следниот линк.

  Категории: